Ozan Pabucu Yarım...

Ozan'dan inciler

2006-12-18T16:49:00.000+02:00

çömesir makimesi çalışiyo.

bujdoyabı duudu.

acıktım acıktım, taman taman.

sıcak listesi:
kayööfee sıcak.
şönime "
fıyın "

"istiyor" listesi:
tyen istüyo
ayaba "
sokak "
beyaz çooba istüyo (yogurt çorbası)
dans istüyo
mis " (mis:allık fırçası)
kafa " (kafa: buzluk elemanı, düşünce kafasi şişmesin diye buzluktan alıp kullandığımız nesne)

perpe: perde
tüs:tül
godak:kucak
tayuk:tavuk
hayuç:havuç
çiköyata:çikolata

Nerde Kalmıştık? (Eylül)

2006-11-22T10:42:00.000+02:00

En son yazımın tarihine baktım da uzun zaman olmuş bi şeyler karalamayalı. Bu döneme pek bi hızlı başladık ondan olsa gerek. Neyse en son eylülde kalmışım, kimler geldi kimler gitti eylülde...
Liseden çok yakın sevgili arkadaşım, eşi ve minik kızı Ece bize gelmişlerdi bir haftasonu. Gelir gelmez çocuklar hemen kaynaşıp koltukların üstünde zıplamaya başlamışlardı bile.
Güzeelce mangalımızı yakmıştık, ben mahallenin deli kadını olmayı göze alarak elimde süpürgeyle köpekleri kovalamıştım yiyecekleri kurtarmak için (Anti parantez, bu köpekler de nerden çıktı demeyelim: Çiğdem mahallesindeki köpek bakım evinden salıverilen kuçuların hepsi bütün çevre sakinlerini tehtid ediyor, insancıklar saldırıya uğruyor sürekli, korku içinde yürüyoruz sokakta).
Muhabbetimize geç saatlere kadar çeşitli likörler eşliğinde devam etmiştik. Bir de Ozan'ın tuvalet eğitimine denk gelmesydi canım arkadaşım, çok gülmüştük gerçi, Ozan'ı izlerinden takip ederek evdeki yerini bulmak pek bi heyecanlı olmuştu benim için.

Sonra sevgili kuzenim uzak diyarlardan ailesiyle birlikte bizi ziyarete gelmişti. Annelikten, çocuklardan, iş hayatından konuşmuştuk. Minik Troy 1 yaşını geçtiği için artık çalışmak istediğini söylüyordu, part-time bir iş uygun olacak diyordu. Geçenlerde mailleştik, haftada 5 gün çalışacağı bir işe girmiş ve hayatından çok memnun. O da çocuk da yaparım kariyer de diyenler kervanına katılmış oldu böylece. Kendimi düşünüyorum da Ozan'ı 3 aylıkken evde bırakmıştım, 1 yaşına gelene kadar da med-cezirler yaşamıştım. Şimdi daha güçlü hissediyorum kendimi, hem iş yerinde hersey daha bir oturdu. Hani mesala diyorum oğluma bir kardeş gelse bile çalışmamak benim için artık seçenek olmaktan çoktan çıkmış durumda. Neyse ben daha Troy ve Ozan'dan bahsedecektim. Troy miniminnacık, cin bakışlı bir biblo çocuk, Ozan gibi de uyumlu olunca hemen kaynaşıp azmaya başladılar tabi. Keske daha uzun görüşebilseydik, bu kadarı ne çocuklara ne de bize yetti. Belki yakında biz gideriz o uzak diyaralara, kim bilir...

Ozan'ın Sözlüğü-2

2006-09-07T14:20:00.000+03:00

Hergün birsürü yeni kelime söylüyor buraya yazana kadar unutup gidiyorum. İşte aklımda kalanlar.

gis: çikolata

denniyo: dönüyo

tite: çiçek

naç: saç

gaapus: karpuz

testiye: testere

bok: fok

bida: bir daha

ov ov: köpek

neştali: şeftali

Son günlerde en sık kurduğu cümleler:

baatiya bojdu: vantilatör bozuldu

naç gesti: saçı kesildi

tiş nok: çişim yok (1 sn sonra heryer göl)

Yaz Bitti

2006-09-01T11:42:00.000+03:00

Bugün sonbaharın ilk günü...Çok sıcak, bu yaz çok bunaldık derken birden hava serinledi, günler kısaldı, gökyüzünde gri bulutları görmeye başladık bile. Yazın ortalarında kalan tatilimiz de çoktan "geçmiş" oldu benim için, geriye bu resimler kaldı, beni gülümseten, o günleri tekrar yaşatan resimler...

2006-08-24T09:51:00.000+03:00

Ozan'ın 2 yaş değerleri:

Kilo: 15.2 kg

Boy: 95 cm

Geçen haftasonundan kalanlar

2006-08-22T14:22:00.000+03:00

Haftasonunu çok keyifli bir şekilde evimizde geçirdik. Cumartesi arkadaşlarımızı davet ettik. 8 büyük, 2 çocuk ve 1 bebekle geç saatlere kadar oturduk. Günlerdir kavrulan Ankara bize bol esintili bir akşam hediye etti, yemekten sonra değişik içkiler eşliğinde saatlece sohbet ettik. İşin garibi o gecenin sonunda pek de yorulmadığımı farkettim. Buarada yaramaz beyler benim cici masa örtümü yakmadan duramadılar. Çok tertipliyim, eşyalarıma çok iyi bakarım, hiç bişeyim eskimez. Bu nedenle belli etmesem de biraz bozulduğumu suratımdan anladılar tabi.Herkes bana yeni bir örtü vaadinde bulunsa da tüketim karşıtı olduğum için tamir etmeyi tercih ettim. Pazar günü oturdum dikiş makinamın başına, örtünün yanık bölgelerini ince seritler halinde kesip, 3 parça haline getirdim sonra da hepsini birleştirdim. Daha küçük ama yepyeni bir örtüm oldu. Derya gibi programıyla dalga geçen Şahan beni görse ne derdi acaba "sen manyak mısın kızım? git pazara al 5 liraya". Bu örtüyü atıp yenisini alsaydım uykularım kaçardı kesin. İşte maalesef benim gibiler tedavi edilemiyor.

Pazar gününün geri kalan kısmında yine evdeki malzemeleri değerlendirmeye devam ettim. Bir haftadır kimsenin yüzüne bakmadığı şeftalilerle tart yapmaya karar verdim. Şimdiye kadar yaptığım en tart benzeri yiyecek cheesecake. Ben de onun hamurunu kullanıp üzerine de şeftalileri döktüm. Şeftaliler biraz ekşi olduğu için pudra şekeri kullandım, yapıştırıcı olarak da mısır nişastası çok işe yaradı. İşte tamamen doğaçlama olarak yapılmış, "Bilge'nin Şeftalili Tartı" böyle bişey oldu. Ozan'cım çok sevdi:)

Malzemeler:

Hamur için;

1 yumurta

125 g Becel (ben sıvı Becel kullandım)

4-5 çorba kaşığı şeker

2 su bardağı un

1 pkt kabartma tozu

İçi için;

6 orta boy şeftali

1 çorba kaşığı kadar mısır nişastası

Pudra şekeri (miktar tamamen göz kararı oldu)

Malzemeleri karıştrıp hamur haline getirdikten sonra 26 cmlik tart kalıbıma kenardan 1 cm yukarı taşacak şekilde yaydım. Soyduğum sonra da ince ince dilimlediğim şeftalileri, mısır nişastası ve pudra şekeriyle karıştırıp hamurun içine döktüm. 150C de 1 saat pişirdim. Fena da olmadı tadı.

Ozan'ın Sözlüğü

2006-08-15T17:02:00.000+03:00

1,5-2 yaş arasında Ozan konuşma açısından çok yol katetti. En son 3 haftalık tatilimizde babasının ve benim sürekli ilgimiz sayesinde daha da çok kelime öğrendi. Şu sıralarda ise o küçük bir papağan . Özellikle bizlerin ağzımızdan çıkanı kulağımız duymalı. Mesela Ozan ve babası arasında geçen bir diyalog:

B: Oğlum bu kaç? (renkli karton üzerinde 3 yazıyor)

O: Döt.

B: Olmadı. Peki bu kaç?(5)

O: Üt.

B: Hayııır. Buraya bak. Bu kaç? (6)

O: Bi.

B: Son kez soruyorum bu kaç? (1)

O: Nekiz.

B: YUH!

O: Bu kat? Yuh. (Bazen kendi soruyor, cevabını yine kendi veriyor. )

10'a kadar Ozan'ın sayıları: bi, iki, üt, döt, bet, attı, nedi, nekiz, dokuuuz, on

şemsiye: nesiye

kelebek: geebek

sarı: nas

mavi: baavi

sinek: nise

kedi: tedi

su: nus (1 ay öne "yus"tu)

süt: nüt (1 ay önce "yut"tu)

ayakkabı: aakka

peki: beki (hayır anlamında kullanıyor)

istemiyor: ismiyo

kalem: gamem

pense: baanse

yıldız: nız

Tatil Notları

2006-08-07T10:52:00.000+03:00

Sessiz ve huzurlu bir tatil için Datça en iyisi. Bodrum bol gürültülü, çok kalabalık, çok da havalı. Didim ise bir felaket:(
Ne kadar çok kıyafet götürürsen o kadar çok çamaşır oluyormuş. Gelecek sefer kesinlikle küçük bir bavul gidecek.
Evimi çok özledim, 3 hafta tatil çok uzunmuş.

Bu kaç? 2:)

2006-08-07T10:35:00.000+03:00

CANIM OĞLUM DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN

geri sayım başladı

2006-07-07T10:36:00.000+03:00

Tam 7 gün 18 saat sonra yola çıkıyoruz. Çok sabırsızlanıyorum çok. Çalışmak yetti bana. Ankara'nın bitmek bilmeyen inşaatlarından da fenalık geldi. Yağmurlar, serin, limonata kıvamındaki hava da güzel ama artık iliklerime kadar ısınmak istiyorum, sıcaktan bunalıp kendimi sulara bırakmak, denizin iyotlu kokusunu derin derin solumak istiyorum. Tatilim geldi artık. Bekle bizi Datça, Bodrum, Didim geliyoruuuuuz.

Anne ben büyüdüm artık

2006-06-16T13:24:00.000+03:00

Bunu çoktan farketmiş olmam gerekirdi, o artık bebek değil, günaydın banaaaa. Ozan artık neredeyse 2 yaşında minyatür bir insan. Bunu dün akşam yemekte çorba, salata ve 1 porsiyon Urfa kebabı kendi başına yiyip üstüne de suyunu hiç dökmeden içince anladım.

Ortaya karışık...

2006-06-01T15:48:00.000+03:00

Üzüm üzüme baka baka işte böyle oldu, Ozan'cım, kuzucum beni sürekli çamaşır asarken, toz alıp evi süpürürken görünce dayanamadı kendini ev işlerine verdi. Kuruyan çamaşırları beraber topluyoruz, Ozan önce hepsini sepete yerleştirip benden kocaman bir aferin alıyor. Sonra da hepsini tek tek evin muhtelif yerlerine serpiştiriyor.

Çamaşır tamam da, bulaşık makinası benim için çok stresli oluyor. Bulaşıklar temizken sorun yok Ozan bana tabakları tek tek veriyor ben de yerleştiriyorum hızlıca ama ne hız, 1 tabak 1 saniyede yerleşmeli, geç kalırsam tabakları havada yakalamak zorunda kalıyorum. Asıl stresi bulaşıklar kirliyken yaşıyorum. Ozan gelip vıcık vıcık yağlı bulaşıkları makinadan çıkarmadan önce 5 saniyede yeni kirlileri yerleştirmem gerekiyor, bu bir maraton başka bir şey değil.

Bulaşıkla da iş bitmiyor, bir de yerlerin silinmesi lazım değil mi? Oğlum viledayı kaptığı gibi bu işe de el atmıştı zamanında. Bu resim Ocak ayında çekilmişti. Bugun de viledayla oynamaya bayılıyor, pek bir şey değişmedi yani.

Ozan'ın sadece ev işleriyle ilgilendiği sanmayın o aynı zamanda geleceğin süper yetenekli davulcusu olmak için müzik çalişmalarına aralıksız devam ediyor. Babasıyla da bir albüm üzerinde çalışıyorlar son günlerde. Alt kattan fur patlasın çal oynasın ritimleri geliyor sürekli, takada tukada, evin içinde durulmuyor o sırada. Tabi çok cingöz olan babamız davul elektro olduğu için hiç ses çıkartmayacak diyerek pek bi saftoz olan beni kolayca kandırmayı başardı bir kere daha.

Artık yaz geldi ya Ozan'ı evde tutmak ne mümkün. Gündüzleri sadece uyku ve yemek için eve gelip hemen dışarı fırlıyor, küçük berduşum bıraksam sokakta yatıp kalkacak. En büyük keyfi bahçe sulamak. Suyla oynamaktan bu kadar çok zevk alan başka bir çocuk bilmiyorum var mıdır. Evde muslukları açtığım anda altına ya bir cezve ya da bir maşrapa getirip, ben kapatmadan ne kadar su toplayabilirse topluyor, ama bütün bunları inanılmaz bir el çabukluğuyla yapıyor. Sonra hoooop suyu hemen yere boşaltıyor.

Bol bol ıslanarak, hoplayıp zıplayarak çok keyifli başladık bu yaza. Bakalım daha neler olacak....

Türkiye Nereye...?

2006-05-22T15:33:00.000+03:00

Süslü ifadeler kullanmayı hiçbir zaman becerememişimdir, edebi yönüm kuvvetli değildir kısaca. Cumhuriyet, laiklik, siyaset ve ülkemizin geleceği ile ilgili düşüncelerimi de yine aynı şekilde süs püs eklemeden anlatıyorum işte.

Bugünlere gelinmesinin temelinde (çok klişe de olsa söyleyeceğim) dinin siyaset arenalarında kullanılması olduğunu düşünüyorum. 50'li yıllardan bu yana yapılmış bir yanlış bu. Din, kişi ve tanrı arasındadır ve öyle kalmalıdır,2.,3.,5. kişiler bu özel ilişkiyi sömüremez. Laiklik ilkesiyle din ve devlet işleri birbirinden ayrilmiş ama din ve siyaset neden ayrılamamış anlamıyorum, anlayan varsa anlatsın lütfen.

Biz çoğunluğu müslüman olan bir toplumuz, doğal olarak yıllardır örtünmeyi tercih eden kadınlarımız var, ama bir anadoludaki şalvarlı, oyalı yazmalı kadını bir de yeni nesil türbanlı kadını yanyana getirin, ikiside örtünüyor da hangisi samimi sizce?

Son yaşanan olaylar sonucunda toplanıldı protesto edildi, yürüyüş yapıldı ama yeterli mi, daha çok ses çıkması gerekmez miydi? sivil toplum örgütleri ve muhalif partilerden hiçbir hareket göremedim, birkaç demeç dışında.

Yine de gelecekten ümitsiz değilim, olamam, kimse olmasın, bu ülke bitmiş tükenmiş deyip de kimse pes etmesin, bunu yapmak kolaycılık olur. Biz millet ve toplum olarak çok özeliz. Yıllarca farklı din,kultur ve etnik kökenden insan burada yaşadı ve yaşamaya devam ediyor. Bunu sağlayan yüzyıllardır bizim parçamız olan geçmişimiz, kültümüz, gelenek-göreneklerimiz, bunların maalesef bir kısmını kaybettik, ama kalanları unutmamak, unutturmamak bizim elimizde...

hamur işi

2006-05-17T10:26:00.000+03:00

Bizim evde son gunlerin en eğlenceli faaliyeti renk renk oyun hamurlarına şekil vermek. Oğlum hamuru parçalama ve delme işini çok seviyor.

Ozan'ın hamura ilk dokunduğu günü çok iyi hatırlıyorum.

Parmağı hamura değdiği an irkilip yere fırlatmıştı.

Şimdi dokunuyor ama yine de kalem gibi bir cisimi hamura batırarak oynamayı daha çok tercih ediyor.

Ben de boş durmuyorum tabi. Ozan'dan şekil verdiğim hamurlarımı

kaçırarak yaptığım çiçek, şeker ve cin çarpmış hayvan denemelerim

oluyor. Oğlumdan sanatım için pek takdir göremiyorum, eserlerime

kalemle delikler açarak kendi yorumunuda ekliyor bi güzel. İkimiz de çok

zevk alıyoruz hamur oyunundan. Bir de bu işe kendimi Ozan'dan daha çok

kaptırdığım kesin:)

Olan biten çok yazacak vakit yok...

2006-05-05T10:35:00.000+03:00

O kadar hızlı geçiyor ki günler ben yetişmek için koşturuyorum, debeleniyorum ama hep arkadan nal toplayarak geliyorum. Hani bir hikaye vardır ya tam hatırlamıyorum ama söyle bir şeydi sanki: kızılderili şef beyaz adama çok hızlı yürüyoruz ruhlarımız geride kalıyor demiş ya ben de aynen oyle hissediyorum. Oğlum ve eşimle daha çok beraber olmak istiyorum, annem, babiş ve Selo ile daha çok görüşmek istiyorum, eski arkadaşlarımı senede 1-2 defa görür oldum. Ama hayat bu oyle değil mi hepsi birarada olmak zorunda çalışacaksın, seveceksin, sevileceksin, üzüleceksin, sevineceksin, paylaşacaksın, sın da sın. Psikolojik çözümlememi de yapıp rahatladıktan sonra gelelim naaptık neettik kısmına.

Hani 23 Nisan'a kadar heryer bahar, günlük güneşlikti ya (bu 23 Nisanlar da bir kere yağmurlu geçmese olmaz yani) bizim buralar da harika oldu, çiçekler, ağaçlar, heryer yeşerdi birden. Hergün Ozan'la o park benim bu park senin gezdik tozduk. Haftasonları da mangal partileri yaptık, eşim ilk seferde kömür madeninden çıkmış gibi kapkara olsa da sonraki partilerde işi profesyonelce yapmaya başladı, ee ne de olsa boğaz dedin mi bizim evde akan sular durur. Ozan'cım da bahçede babasının yanında bol bol tütsülendi. Ozzy tam bir doğa insanı, toprağa bırak, gerisini unut, bol bol kum duşu, toprakta yuvarlanmaca, debelenmece oynadı, bezinin içine toprak girinceye kadar uğraştı oğlucum benim. Resmini de ekliyorum tabiki.

23 Nisan'dan sonra bolca yağmur, soğuk hava, hapşuruk, nezle derken, bu haftasonu belki biraz güneş yüzü
görürüz diye ümitleniyorum. Bu hafta şenlik haftası malum. Hem Bilkent'li hem de ODTU'lü olmak pek güsel, gezecek bissürü şenlik var. Bu öğlen arkadaşlarla Bilkent şenliğe bakicez, yarın bütün gün de ailecek ODTÜ'deyiz, akşama Demir Demirkan konserine de gitmeyi pek istiyoruz, bakalım Ozzy'cim ne diyecek bu işe.
Bol şenlikli günler herkese:))

Ozan'ın Resimlerini Sildim

2006-03-31T15:52:00.000+03:00

Bu blogu hayatımızdaki olaylari uzaktaki ve yakındaki tüm ailemiz, dostlarımız ve blog dünyasındaki yeni arkadaslarımızla paylasmak için açtım. Çok uzaklardaki aile fertlerimizin ve dostlarımızın bizi buradan takip ettiğini öğrendim ve mutlu oldum. Blogcu annelerle ne kadar çok ortak noktamız olduğunu gördüm ve sevinç duydum. Ancak artık akıl almayacak seviyede kirliliğin yaşandiği internet ortamında oğlum Ozan'cığımın resimlerini bu blogda yayınlamamaya karar verdim. Bu konuda bizi uyardığı için annelog ve taurus a teşekkür ederim. Yakınlarımızla resimlerimizi "flickr" aracılığıyla paylaşmayı sürdüreceğim. Hikayelerimiz ve ucundan kıyısından bazı resimlerimizi de yine bu blogda yayınlamaya devam edeceğim. Tekrar görüşmek üzere....

Geri Döndüm

2006-02-08T11:20:00.000+02:00

Yeni evimize -15 derece soğukta taşınmayı başardık. 10 gündür bizimkiler evle uğraşıyorlardı, artık durdular, sanırım yerleştik de ondan. Ben yeni odamı çok sevdim, hersey eski evimizdeki gibi, bir tek ayıcıklı bordürlerim eksik. Buarada ben evin heryerini oyucaklarımla dekore ediyorum,çok güzel oldu, bir tek bodrum katı elden geçiremedim. Bütün merdivenlere de benim geçmemi engellemek için bariyer koymuşlar, aslında çok bozuluyorum bu işe, ben hiç özgür olamayacak mıyım bu evde?
Bu resimler annemin işyerindeki yılbaşı partisinden. Taze resimlerimi de ancak babamın USB kablosunu ele geçirebilirsem koyacağım buraya. Hadi bye şimdilik.

Kakılmış ve tayfası

2006-01-23T13:24:00.000+02:00

Çıt çıt çıt çıt çetene de sar beeedeniii bedeeeeneee..Dün, bendeniz kakılmış, giydim beypazarı şalvarımı tuttum lojmanın yolunu...Bu cumartesi taşınıyoruz malum, lojmanın badana, halı vırt zırt tadilatları bittiğinden temizlik işine girişelim dedik..Anacığım bir gündelikçi ayarladı, cumartesi günkünü ben ayarlamıştım, işler bitmeyince iptal ettik, gündelikçilerden de randevu almak çok zor, yalvar yakar ancak.. Tayfam hazır başladık işe, sil sil temizlenmiyor, yağlar kemikleşmiş, kirler katranlaşmış, banyo tuvalet tiksinç, neyse daha fazla detaya girmeyeyim, kendimizden geçtik temizlemek için, bedenlerimiz orada ama ruhlarımız başka bir boyuttaydı. On saat süren bir çalışma sonucunda evi adam etmeyi başardık. Vücudumda ağrımayan eklemim, sızlamayan kasım kalmadı. Akşam eve döndüm, bir baktım orası da batmış, Ozan heryerde geziyor, O olmasa şimdiki temizliğin yarısını yapmam. Vileda artık ayrılmaz bir parçam oldu ne de olsa, evi de güzelce viladaladıktan sonra, birkaç parça eşyayı da kutuya yerleştirdim, hala ayaktayım, garip bir şekilde enerji yüklendim sanki dün akşam. Uykum da yok, oturup Mustafa hakkında herşeyi seğrettim, bu kadar sıradan bir hikaye nasıl böyle güzel anlatılır diye düşünüyor insan ister istemez, sinema sanatı bu olmalı, Çağan Irmağı ve genç Türk sinemasını tebrik ettikten sonra sızmışım...

Miniğim, miniminim...

2006-01-19T12:15:00.000+02:00

Aklımdan geçenler çok güzel bir video ile kızının nasıl büyüdüğünü özetlemiş, çok hoş olmuş gerçekten. Ben de hemen Ozan'ın nasıl büyüdüğünü düşündüm, daha bir günlük bebekken hastanede çekilen fotolarına bir göz attım. Çok ufak,çelimsiz,savaştan çıkmış gibi zavallım. Bundan sonraki 3 ay, bu bit kadar şey hayatta büyüyemez diye düşünmekle geçti, çok iyi hatırlıyorum. İlk başta yemek ,içmek, mıçmak dışında bir faaliyeti olmayan ufaklık tepki vermeye başladıktan sonra artık yeni bir dönem başlıyor, ondan başka bir sey düşünemiyor insan. Sabahları ilk iş "aydidi" diyerek cama koşması, yorganların altına saklanıp debelenmesi, babasına kısaca "ba", bana da en kestirmesinden "a" demesi, kuşa gırtlaktan gelen bir sesle "kkkkkkuşşt" demesi, konuşma arasında "öp" kelimesi geçtiği anda şapır şupur öpme efekti yapması, pamuk pembe yanakları... bütün gün aklımda. bayramda 9 gün hiç ayrılmadık birbirimizden, çok alıştık, bu hafta zor geldi işte... bugün şu sevimsiz tipi olmasaydı eve gidip görecektim miniğimi..özledim ben kuzumu özledim, gözlerim doluyor Ozzy aklıma geldikçe:(...
buarada düşünmeden de edemiyorum, mesela ev hanımı anneler ne yapıyor merak ediyorum..bütün gün Ozan'la evde olsam, bıkarmıydım acaba?

Yaşasıııın....

2006-01-06T11:05:00.000+02:00

images for blogs

Herkese iyi bayramlar ve tabi iyi tatiller:)))))

Yapma oğlum etme oğlum

2006-01-04T11:39:00.000+02:00

İbeking beni 5 tane yapma-etme maddesi için sobelemiş. İşte Ozan'la aramızda geçen bazı monologlar:)

"Ozancım yüz yalanmaz, öpülür, tamam mı?"
"Sen gelme annecim tuvalete, sen bekle olur mu?"
"Klozete ellemeeeee"
"Hadi annecim koy çoraplarımı yerine"
"Bırak Ozancım ayakkabıları, terlikle de oynanmaz, yalama sakııııın"

Ozan'ın bu söylediklerime tepkisi genelde yapmacık bir ağlama, veya kendini yere atma, tepinme şeklinde olabiliyor. Onunla geçirdiğim heran çok eğlenceli:)

Taşınıyormuşuz

2006-01-03T17:03:00.000+02:00

Annemle babam bugün konusuyorlardı. Bize lojman çıkmış. Yakında taşınacakmışız. Bayramda İstanbul'a götüreceklerdi beni, şimdi bu lojman yüzünden gidemiyoruz. Ama bizimkiler çok sevinçliydi, öyleyse iyi bişey olmalı. Hem artık bahçemiz de olacakmış, ne güzel oynarım.

Ozan'ın İşyerimi İlk Ziyareti

2005-12-30T11:54:00.000+02:00

christmas images

Dün o kadar yoğun bir gün geçirdik ki Ozan'la, hepsini hatırlayabileceğimden emin değilim. Sabah her zamanki saatte Asiye teyzemiz geldi ve normal bir mesai gününe başladık, Ozan kahvaltı yaparken biz ona elimiz koparcasına el salladıktan sonra(tabiki ondan yine tık yok, canı isteyince sallıyor paşabey) fırladık dışarı. Yerime ulaştım, maillere, bloglara gözatarken saat 10 buçuk olmuş. Asiye hanımdan bir telefon, çok acil olarak eve gitmesi gerekiyormuş ama kısa zamanda işi bitecekmiş, tamam geliyorum dedim. Eve geldiğimde Ozan uyumak üzereydi. Tabi beni görünce "günün bu saatinde annem evde, ne iş" dedi çocuk. Haftasonunda olduğu gibi yine bir aktivite olacağını zannetti, oysaki teyzemiz 1-2 saate kadar gelecek ben de işe geri dönecektim. Ozan'la bir süre hoplayıp zıpladıktan sonra uyuduk. Saat oldu 1, öğle tatilim bitti, gitmem lazım. Asiye hanım da işin akşama kadar uzyacağını söylemek için aramaz mı bu sırada. Herkes işinde gücünde, ne yaparsın? Ozzy uyandı, yedirdim, içirdim, attım arabaya getirdim iş yerine. Asansörden iner inmez oğlum heeeeyyyt beeeah ben geldim dercesine yayagarayı bastı, ofislerde çalışan herkes dışarı fırladı tabi, kimdir bu boyundan çok sesi çıkan ufaklık... Daha bitmedi. Benim odam laboratuvar tarafında, oraya giden güvenlik kapısı ve sırat köprüsünü geçerken Ozan'ın çığlıklarından bizi takip edebiliyordu herkes. Böylece birazcık!! rezil olarak işyerine ulaştık. Ozan'ı bilgisayarın başına oturtup, kalemleri, kağıdı önüne yığmak suretiyle etkisiz hale getirdim. Buarada bölümün yılbaşı partisi de başlamak üzere, ama bende Ozan'ı oraya götürecek cesaret yok. Daha sonra bundan fazla rezil olamam diye düşündüm ve parti salonuna giriş yaptık oğluşumla. İlk baştaki velet gitmiş yerine sosyalleşmek için can atan merakli bir afacan gelmişti.
Herkes çok büyük ilgi gösterdi tabi. Bölüm başkanımız yeni yıl konuşmasında Ozan'ın da aramıza katılmasından bahsetti, afacanım konuşma devam ederken vik vik sesler çıkarıyordu. Yenildi, içildi, hediye çekilişi yapıldı, Ozan'a bir beyaz kedicik hediye edildi. Tam parti bitmek üzereydi ki annem aradı. "Sizin eve geldim kimse yok neredesiniz, Ozan nerede?", panik halinde tabi. Sonuçta o da geldi. Ailecek işyerindeyiz yani, dünden sonra burayı 2. evim ilan ettim zaten. Neyse mesai bitti, hadi Ankuva'ya gidelim dedik. Babamıza yeniyıl hediyemizi aldık. Neuhaus cafede sahlebimizi içip, patlamış mısır ve cookielerimizi yedik, Ozan günün 2. hediyesini aldı, bir noel baba hem de arabanın içinde... Böylece sürprizlerle dolu bir günü geride bıraktık. Hayatımızdan güzel sürprizler eksik olmasın.

christmas images

Mutlu Yıllar

2005-12-28T11:23:00.000+02:00

2006'nın herkese sağlık, mutluluk ve bol şans getirmesi dileğiyle...

Mutfak Hikayesi

2005-12-22T13:29:00.000+02:00

Şu minik yaramazın yüzündeki zafer ve mutluluk ifadesine bir bakın:)) İsterseniz en pahalı oyuncağı alın Ozan'ı bu elindekiler kadar hiçbirsey mutlu edemez. Kuzucuğun bilimum platik süzgeç, saklama kabı ve cezve ile oynarken dünya ile bağlantısını koparmasını fırsat bilerek ben de mutfakta işe koyuluyorum. Ama bir de bakıyorum Ozan önündeki plastik yığından çabucak sıkılmış ve diğer dolaplara yönelmiş. Ben bir elimle yemeği hallederken diğer uzuvlarımla da Ozan'ı kontrol etmeye çalışıyorum. Bende cam kavanoz toplama hastalığı olduğundan çocukcağız dolapları açtığında eline ilk gelen onlardan biri oluyor. Tabi bu inceleme araştırma seansları bunun gibi çeşitli tehlikelerden dolayı çabucak bitmek zorunda kalıyor. Ozan da bu olayı protesto etmek için kendini çığlıklar eşliğinde yere atıyor. Ve bir mutfak hikayesi de böylece bitmiş oluyor.

Buarada Pınar teyzesi Ozan'ın kardeşleri Deniz ve Arda'nın en sevdiği oyun ve oyucakları yazmış teşekkür ediyoruz. Ben de Ozan'ın listesini yazıyorum. 5 tane oyuncak: 1. Benim başucumda duran çitlembik saat, 2. Müzik kutusu (10 yıl öncesinden sevgililer günü hediyem), 3. Plastik kaplar ve sişeler, 4. Renkli halkalı oyuncağı, 5. Renkli şekilli-geçmeli oyuncağı. En sevdiği 5 oyun da şöyle: 1. Her türlü elektrikli aletin düğmesini açıp kapatmak, 2. Mutfaktaki dolapları indirmek, 3. Bulduğu herhangi bir su birinkintisi ile oynamak, 4. Küçük semazen şeklinde dönmek (kafasını da yana eğiyor onlar gibi:)) 5. Bol bol "Ceee" oynamak.

10 Küçük Mutluluk

2005-12-12T10:52:00.000+02:00

Ozan'cım, Pino Yeyzen benden 10 küçük mutluluğumu yazmamı istemiş, izninle senin sayfanda yayınlıyorum. Sevgili oğlucumun tamam dedi artık başlayabilirim.

Ozzycimin dans ederken el çırpıp sevimli figürler yapması ve bu işten büyük keyif alması
Selo'yla çen çen konuşup eski günleri andığımız, kuaföre gidip, alışveriş yaptığımız zamanlar
İş yerinde bizim kızlarla yaptığımız muhteşem kahvaltılar
Annem, Selo ve ben üçlüsü olarak, kız kıza, özel günlerde şık restoranlara gitmek
Sevgili eşimle birlikte konsere veya sinemaya gitmek
Ozan oyun parkında oynarken babamın yüzündeki mutluluğu görmek
Bloglardan aldığım pasta börek tariflerini hemen hayata geçirerek sevdiklerimle birlikte afiyetle yemek
İşten eve döndüğümde yemeklerin hazır, ortalığın temiz ve düzenli olduğunu görmek
Birisinden sürpriz bir hediye almak (Evren'in geçen doğum günümde yaptığı gibi bir sey)
Ozan'a banyo yaptırırken aynı zamanda O'nun da bana banyo yaptırması, bu işin sonunda en çok ben ıslanmış oluyorum:)

İşte bu kadar. Ben bloğu tekrar Ozan'a devrediyorum. O da Deniz ve Arda'nın en çok sevdiği 5 oyuncağı ve 5 oyunu soruyor. Hadi bakalım Pino Teyzesi kardeşlerini anlat Ozzy'e.

Ne güzeldi Datça..

2005-11-24T16:00:00.000+02:00

Bu yaz çok eğlendim çoook. Deniz harikaydı, beni sudan çıkaramadi bizimkiler. Kumsala bıraktıklarında hemen caretta kaplumbağa pozisyonu alarak denize attım kendimi. Kumların tadı enfesti, avuç avuç yaladım bissürü. Nedense annem her seferinde çığlıklar atarak ellerimi yıkamak için kumsaldan uzaklaştırdı beni. Neredeyse hergün Datça'ya indik, bol bol balık yedik, Knidos gezimiz, Palamutbükü, Perili Köşk'te dalış maceramız hepsi çok hoştu..güzeldi Datça güzel.

Datça-Ağustos 2005

7'den 10'a

2005-11-16T14:28:00.000+02:00

Zıp zıp zıpladım diyemem, daha çok salıncak niyetine kullandım bu aleti. Ne de olsa ağır delikanlıyım. Zaten doktorum da bana "genel müdürüm" derdi o günlerde:)
7. AY

Bendeniz Blues Brothers'ın en genç ve en ciddi üyesiyim buarada..
8. AY (ODTÜ-Çarşı)

Aylardan Nisan, Ankara yağmur çamur, Antalya günlük güneşlik. Gez, dolaş, ye iç, eee bunun üzerine bir güzellik uykusu iyi gider şimdi..
9.AY (Antalya)

Ben gitar da çalarım ama henüz biraz acemiyim:) nasıl olsa babam bana kalasik, elektro, bas, ne varsa öğretir artık.

10. AY

6. Ay Anılarım

2005-11-10T15:47:00.000+02:00

Ben 6 aylıkken diş buğdayım yapılmıştı. Anneannem bu güzel sofrayı hazırladı benim için. Bana gümüş tepsi içinde kalem, altın ve oyuncak getirdiler. Ama ben kül yutmam, tabiki altını seçtim:)

Bir bayram günü, dedemin kucağındayım, bana uzatılan oyuncak çiçeği yemeye çalışıyorum:) O gün bugündür herşeyi yiyorum, iştahım hiç azalmadı.

Burada da babaannemin kucağındayım, rahat omuzuna başımı koymuşum, ninnileriyle mışıl mışıl uyumak üzereyim.

Metamorfoz

2005-11-09T09:29:00.000+02:00

İşte yine ben. Burada henüz 2 aylığım ve çok miniğim. Doğduktan sonra sarılık da olmuştum. O yüzden bayağı esmerleşmişim.

Bu komik surat da benim 3 aylık halim. Sarılığım geçmiş artık daha bir beyazım.

Burada 4 aylığım ve minik bir tosuncuk olma yolunda ilerliyorum:) Söylemeden geçmeyeyim, 4 buçuk aylıkkken 2 tane diş sahibi oldum, altta 2 pirinç tanesi. Daha sonra her 2-3 ayda bir 2şer diş çıkardım. Şimdi 15 aylığım ve tam 14 tane dişim var.

5. ayda artık ele gelmeye başladım. Sıkıştırılarak sevilmekten çok hoşlanırım. O gün de annem kollarımı, tombik bacaklarımı bir güzel sıkıştırmıştı, çok eğlenmiştim.

Artık 6 aylık tescilli bir tosun oldum. Hadi beni sıkıştırın, yiyin, ham yapın:)

İlk Banyom

2005-10-31T08:48:00.000+02:00

Doğduktan 4-5 gün sonra göbeğim düştü ve hepimiz bir oh çektik. İlk banyomu yapma zamanım gelmişti. (Buarada annemle babam göbek bağımı hemen ODTÜ'nün bahçesine gömdüler.) Anneannem beni dikkatlice kavradı ve yavaş yavaş suya soktu, annemin karnındaki sıcacık sulu ortamdan farklıydı tabi. Annem sırtıma ılık suyu dökerken biraz ürperdim, biraz korktum ama sonra alıştım. Bir süre sonra pek bir rahatlamıştım ve ıslak elimi zevkle emmeye başladım "cork cork cork". Annem bu işe bayılmıştı, kahkahalarla bana gülüyordu.

Ben de Aranıza Katıldım

2005-10-26T10:25:00.000+03:00

Yeniden merhaba herkese. İşte benim hikayem...

Annemin benim için hazırladığı sıcacık, yumuşcık ve bol besinli ortamda minicik bir hücre olarak canlanmaya başladım. Resimde henüz 11 haftalığım, halime bakın iki tane pörtlek göz, kocaman bir kafa ve minik bir vücuttan ibaretim. O zamanlar elimi, ayagımı sallayıp, taklalar atarak türlü şaklabanlıklar yapıyordum. Neyseki hep böyle kalmadım, haftalar geçtikçe büyüdüm, geliştim ve tombikleştim. Ancak artık sıcak yuvama sığamaz olmuştum, annemi sürekli tekmeliyor, olduğum yerde dört dönüyordum. Sıcak bir yaz akşamı annem benim fazla hareketli olmadığımı farketti, fakat fazla üstünde durmadı ve uyudu. Annemin yediklerinden de olsa gerek parmağımı kıpırdatacak yerim kalmamıştı, buradan mutlaka çıkmalıydım. Uzun uğraşlar sonunda sabah saat 6'da su kesesini açmayı başardım. Özgürlüğüme çok az kalmıştı. Hemen hastaneye koşturduk, annem türlü muayenelerden geçtikten sonra kasılmaları takip etmek için bir cihaza bağlandı. Kasılma var ama hiç sancı yoktu. Baktılar benden hiçbir hareket yok doktorlar bizi eve gönderdi. Ben (boynumda iki sıra kordon dolanmış bir durumda) son bir gayratle bir hamle daha yaptim ve bu sefer keseyi daha çok açtim. Yine hastaneye koşturmaca, kasılma var sancı yok derken tam 12 saat olmuştu artik ciddi bir mikrop kapma riskim vardı ve annemi hemen ameliyata aldılar. 7 Ağustos 2004 akşam saat 7:15 suları..Veeee işte karşınızda Ozan....3350 gram ağırlığında 52 cm boyunda sevimli mi sevimli şirin mi şirin pembe yanaklı bir kar tanesi...

Biraz da sonra yazarım. Şimdilik hoççakalııın..

Ozan'ın Sevimli Dostları

2005-10-14T14:57:00.000+03:00

İşte Looney Tunes Çizgi Kahramanları...Hepsi de çok komik, eğlenceli ve benim kadar olmasalar da sevimliler:) Annem beni en çok "Tweety"ye benzetiyor, beni hep tatlı kuşum diye seviyor. Bizimkiler istediğimi yapmazlarsa "Tazmanya Canavarı"na da dönüşebiliyorum. Sevdiğim bir sürü kahraman daha var.

Merhaba Ben OZAN

2005-10-13T19:49:00.000+03:00

14 aylık mini mini bir delikanlıyım. Pek yakında hikayem ve resimlerimle burada olacağım.